Rencontre entre Psychanalytika Seminaria et l’EpSF

Les psychanalystes, dans l’époque

En 1953, Lacan invitait les analystes à rejoindre l’horizon de la subjectivité de leur époque, ou sinon renoncer à leur pratique.
Si de fait, aujourd’hui comme aux temps de Freud et de Lacan, les analystes n’ont pas d’autre possibilité que celle de rejoindre la subjectivité de leur époque, comment (ré)interroger cette recommandation à l’aune de l’actuel assemblage techno-capitaliste ?

Quelles cures l’analyste conduit-il avec des analysants assujettis à l’IA, pensant dialoguer avec des Chatbots promus au rang d’Autre de l’Autre, et pour lesquels les réseaux sociaux sont devenus la nouvelle forme de lien social ?

Comment les corps, celui de l’analysant et de l’analyste, gommés par le virtuel, réapparaissent-ils dans le collectif soumis à la réalité des pandémies et du réchauffement climatique ? Comment les corps en présence, ré-émergent-ils de cette collision avec le politique, l’environnement et le social ? Et aussi, quelles transformations des corps apparaissent comme « possibles » dans les nouveaux rapports à la sexuation ?

Et encore, comment l’analyste peut-il mener des cures en temps de guerre, lorsque chacun se trouve convoqué, affecté par les formes autant militaires qu’économiques des guerres ? Souvenons-nous combien Freud a dû modifier sa pratique pendant la guerre, et Lacan
l’interrompre.

Cette quatrième Rencontre entre Psychanalytika Seminaria et l’EpSF, propose un regard sur la pratique de l’analyste aux prises avec les supposées mutations – μεταμορφώσεις metamórphōsis, dit-on en grec, de nos subjectivités.

Rendez-vous à Athènes les 25 et 26 septembre 2027.

 

Οι ψυχαναλυτές, στην εποχή τους

Το 1953[1], ο Ζακ Λακάν καλούσε τους αναλυτές να έρθουν σε επαφή και να προσπελάσουν τον ορίζοντα της υποκειμενικότητας της εποχής τους, ή αλλιώς να εγκαταλείψουν την πρακτική τους.

Αν πράγματι, σήμερα, όπως και στην εποχή του Φρόυντ και του Λακάν, οι αναλυτές δεν έχουν άλλη επιλογή από το να συναντηθούν με την υποκειμενικότητα της εποχής τους, πώς μπορούμε να (επαν)εξετάσουμε αυτή τη σύσταση, υπό το πρίσμα της σημερινής αγαστής συνεργασίας μεταξύ της τεχνολογίας και του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού;

Τί είδους θεραπείες μπορεί να διεξάγει ο αναλυτής, με αναλυόμενους υποταγμένους στην τεχνητή νοημοσύνη; Αναλυόμενους οι οποίοι νομίζουν ότι συνδιαλέγονται με chatbots, που τα έχουν αναγάγει στο επίπεδο του Άλλου του Άλλου, και για τους οποίους τα κοινωνικά δίκτυα έχουν καταστεί η νέα μορφή κοινωνικού δεσμού;

Πώς τα σώματα, τόσο του αναλυόμενου όσο και του αναλυτή, σβησμένα (ή διαγραμμένα) από το εικονικό, επανεμφανίζονται μέσα στο συλλογικό που υπόκειται πλέον στην πραγματικότητα των πανδημιών και της κλιματικής αλλαγής; Πώς η παρουσία των σωμάτων, αναδύεται εκ νέου μέσα από τη σύγκρουση με το πολιτικό, το κοινωνικό και το περιβάλλον; Κι επίσης, ποιες μεταμορφώσεις των
σωμάτων εμφανίζονται ως «πιθανές» μέσα από τις νέες σχέσεις με την εμφυλοποίηση;

Τέλος, πώς μπορεί ο αναλυτής να διεξάγει ψυχαναλύσεις σε καιρό πολέμου, όταν οι νέες στρατιωτικές και οικονομικές μορφές των πολέμων επιδρούν κι επηρεάζουν τον καθένα μας; Ας θυμηθούμε πόσο ο Φρόυντ αναγκάστηκε να τροποποιήσει την πρακτική του κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και ο Λακάν να τη διακόψει.

Αυτή η τέταρτη Συνάντηση μεταξύ των Ψυχαναλυτικών Σεμιναρίων και της Ecole Sigmund Freud, θα προσπαθήσει να ρίξει μια ματιά στην πρακτική του αναλυτή, που είναι πλέον αντιμέτωπος με τις υποτιθέμενες μεταλλάξεις – μεταμορφώσεις της υποκειμενικότητάς μας.

Ραντεβού λοιπόν στην Αθήνα, στις 25 και 26 Σεπτέμβρη 2027.

1 Lacan Jacques, 1953, Fonction et champ de la parole et du langage, in Écrits 1, Éditions du Seuil, p. 319.